Soms vragen mensen me waarom ik MNH Learning ben gestart. Die vraag brengt me altijd terug naar één gesprek dat ik als leerkracht nooit meer ben vergeten.

Tijdens mijn jaren in het onderwijs heb ik heel wat jongeren ontmoet die het moeilijk hadden. Sommigen worstelden met leren, anderen met zichzelf en weer anderen met allebei. Eén van die leerlingen is me altijd bijgebleven.

Doorheen de tijd groeide er een vertrouwensband tussen ons. Achter zijn gedrag leerde ik een jongere kennen die worstelde met zichzelf, maar die tegelijk ook dromen had voor de toekomst. Op een dag zei hij tegen mij: “Je gaat mij waarschijnlijk uitlachen.” Maar waarom zou ik? Ik was net blij dat hij nog durfde te dromen.

En toen kwam het oudergesprek. Omdat er ondertussen een vertrouwensband was ontstaan, zou ik ook aansluiten bij het gesprek. Tot zijn mama één zin uitsprak die ik, jaren later, nog altijd letterlijk kan herhalen.

“Ik heb liever niet dat zij erbij is. Ze komt uit dezelfde gemeenschap en ik wil niet dat mensen te weten komen wat er speelt.”

Ik neem het deze mama niet kwalijk. Integendeel. Ik begrijp dat die woorden voortkwamen uit angst. Angst voor roddels. Angst voor onbegrip. Angst voor wat anderen misschien zouden zeggen. Maar die zin brak wel mijn hart. Het was niet persoonlijk, ik zou nooit of te nimmer het vertrouwen van een gezin beschamen. Mijn hart brak omdat op dat moment niet de hulp voor haar kind centraal leek te staan, maar de angst voor wat onze gemeenschap zou denken.

En dat is precies het taboe dat ik wil helpen doorbreken.

We moeten stoppen met doen alsof hulp zoeken, een diagnose of psychische moeilijkheden iets zijn om je voor te schamen.

Dat zijn ze niet.

Onze kinderen verdienen het om gezien, begrepen en geholpen te worden.

Allah zegt in de Koran:

“Allah belast geen ziel boven haar vermogen.” (Soerat al-Baqarah 2:286)

لَا يُكَلِّفُ ٱللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا

Voor mij betekent dat niet dat het altijd makkelijk zal zijn, maar het herinnert mij eraan dat Allah onze situatie kent. Hij kent onze zorgen. En hulp zoeken is geen teken van een gebrek aan tawakkul. Integendeel. Ook dat behoort tot het nemen van de middelen die Allah ons heeft gegeven.

Als er één boodschap is die ik ouders wil meegeven, dan is het deze: Laat de angst voor wat anderen denken nooit belangrijker worden dan de hulp die jouw kind nodig heeft. Allah heeft jouw kind aan jou toevertrouwd. Accepteer je kind zoals het is. Zie niet alleen een diagnose, maar zie vooral je zoon of dochter. Geef je kind de ondersteuning die het nodig heeft. Elk kind verdient de kans om te groeien vanuit zijn of haar eigen sterktes. Hulp zoeken is geen teken van zwakte. Het is een teken van liefde.

Dat gesprek vond jaren geleden plaats, maar ik draag het nog altijd met mij mee. Sterker nog… die leerling heeft, zonder het ooit te beseffen, mee aan de basis gestaan van MNH Learning. Sinds die dag wist ik dat ik meer wilde doen dan alleen lesgeven binnen de schoolmuren. Ik wilde ook een veilige plek creëren voor jongeren die vastlopen en voor ouders die met vragen zitten. Ik wil het taboe binnen onze gemeenschap helpen doorbreken. Stap voor stap. Gesprek na gesprek. Gezin na gezin.

En misschien leest die mama dit ooit ook wel. Als dat zo is, hoop ik dat ze weet dat ik haar nooit heb veroordeeld. Integendeel. Haar woorden hebben me juist doen beseffen hoeveel gezinnen zich vandaag nog alleen voelen.

Ik droom van een gemeenschap waarin we elkaar niet veroordelen, maar ondersteunen. Waar hulp vragen geen teken van zwakte is, maar een daad van liefde voor je kind.

Af en toe vraag ik me nog af hoe het vandaag met die leerling zou zijn. Mocht hij dit ooit lezen, dan hoop ik dat hij weet dat hij, zonder het zelf ooit te beseffen, mee aan de basis heeft gestaan van MNH Learning. Want als ik dankzij dit verhaal ook maar één ouder de moed kan geven om hulp te zoeken voor zijn of haar kind, dan is precies dat de reden waarom MNH Learning bestaat.